GLP-1 και νεοπλασίες
Τα ευρήματα από πολλές πληθυσμιακές μελέτες σχετικά με τη σχέση ανάμεσα στους αγωνιστές του υποδοχέα GLP-1 και τον καρκίνο συνεχίζουν να αυξάνονται. Ωστόσο, τα περισσότερα διαθέσιμα δεδομένα έχουν εξετάσει κυρίως αν αυτά τα φάρμακα μπορεί να έχουν προληπτική δράση κατά του καρκίνου
Μια πρόσφατη μελέτη που χρησιμοποίησε βάση δεδομένων βρήκε συσχέτιση ανάμεσα στα φάρμακα GLP-1 και χαμηλότερη θνησιμότητα καθώς και μειωμένο κίνδυνο υποτροπής σε ασθενείς με καρκίνο του μαστού. Ωστόσο, ανεξάρτητοι ειδικοί επεσήμαναν κενά στα δεδομένα που μπορεί να επηρέασαν τα αποτελέσματα, όπως ελλείψεις σε πληροφορίες για τα χαρακτηριστικά του όγκου και το ιστορικό θεραπειών.
Στοιχεία της μελέτης
Η ανάλυση χρησιμοποίησε δεδομένα από το TriNetX Global Health Research Network και περιέλαβε 10.225 ασθενείς που ξεκίνησαν θεραπεία με φάρμακο GLP-1 μετά τη διάγνωση ενός από επτά καρκίνους που σχετίζονται με την παχυσαρκία: μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα, αδενοκαρκινώματα μαστού, προστάτη, παγκρέατος ή παχέος εντέρου, ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα και καρκίνο νεφρού. Όλοι οι ασθενείς είχαν αρχικά νόσο σταδίου I–III.
Σε διάστημα 5 ετών, τα ποσοστά εξέλιξης σε μεταστατική νόσο ήταν σημαντικά χαμηλότερα στην ομάδα που λάμβανε φάρμακα GLP-1 σε σύγκριση με την ομάδα των αναστολέων DPP-4 για τέσσερις τύπους όγκων:
- Καρκίνος παχέος εντέρου: 13% έναντι 22%
- Ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα: 19% έναντι 28%
- Καρκίνος μαστού: 10% έναντι 20%
- Μη μικροκυτταρικός καρκίνος πνεύμονα: 10% έναντι 22%
Δεν παρατηρήθηκε αυξημένος κίνδυνος ανεπιθύμητων ενεργειών, όπως παγκρεατίτιδα, η οποία μπορεί να εμφανιστεί τόσο με τα GLP-1 φάρμακα όσο και σε ασθενείς με καρκίνο.
Για να διερευνήσουν τον πιθανό μηχανισμό δράσης, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν τα δεδομένα του Cancer Genome Atlas και εξέτασαν αν η έκφραση του υποδοχέα GLP-1 στους επτά τύπους καρκίνου σχετίζεται με την επιβίωση. Διαπίστωσαν ότι υψηλή έκφραση συνδεόταν με 33% χαμηλότερο συνολικό κίνδυνο θανάτου και έως 45% χαμηλότερο κίνδυνο ειδικά στον καρκίνο του μαστού.
Συμπερασματικά
Οι αγωνιστές των υποδοχέων GLP-1 αναπτύχθηκαν αρχικά για τη θεραπεία του σακχαρώδη διαβήτη και της παχυσαρκίας. Σήμερα, όμως, συγκεντρώνουν ολοένα και μεγαλύτερο ενδιαφέρον και στην ογκολογία.
Παρότι απαιτούνται ακόμη περισσότερες κλινικές μελέτες για την πλήρη κατανόηση των μηχανισμών και των μακροχρόνιων επιδράσεών τους, οι αγωνιστές GLP-1 φαίνεται ότι μπορούν να αποτελέσουν σημαντικό εργαλείο τόσο στην πρόληψη όσο και στη συνολική αντιμετώπιση των καρκίνων που σχετίζονται με τη μεταβολική υγεία.
